متوازيين في القدرة ، لكنت أوّل حاكم على نفسك بذميم الأخلاق ، و مساويء الأعمال ) . بعضى از شارحان نهج البلاغه عبارت فوق را به صورت صغرا و كبرا از شكل اوّل از قياسات منطقى دانسته‌اند ؛ ولى ظاهر اين است كه لحن عبارت بالا ناظر به قياس اولويّت است ؛ يعنى دو نفر كه هم طراز هم باشند معمولا ترس و وحشتى از هم ندارند . با اين حال اگر يكى از آنان دو پيوسته نيكى كند و ديگرى در برابر بدى كند سرانجام وجدان نفر دوم او را محكوم مىكند و به سوء اخلاق متّهم مىسازد ، حال اگر اين مسئله در ميان شخص بسيار بزرگ و فرد بسيار كوچكى باشد كه از يك‌سو لطف و رحمت است بدون هيچ‌گونه نياز و ترس و وحشت و از سوى ديگر سراپا نياز است و وحشت از مجازات در برابر نافرمانيها ، به يقين در چنين شرايطى آن فرد كوچك نابكار بايد خود را بسيار ملامت كند كه چرا در برابر آن همه بزرگوارى اين‌همه شرمسارى به بارآورده است . * * *